باران _ rain

باران می بارد

رحمت است نمیدانم

 می‌بارد بر آن گل یا خار بیابان

دلِ کویر خراشیده شد ازهرچه خار 

باران بی اعتنا  به آن, می بارد

رحمت است یا عصیان

که نصیبم شد از

این گریان' ابرها 

،می‌شکافد شکاف‌ها دلِ کویر

 می رقصاند باد شنهایش را 

چه سبک بار رفتند پی باد 

نبود گردباد هدف بلکه ریز گرد

می‌آید سمت شهری،کاشانه ای

سمت تو، سمت من

که نداریم هیچ نشانه‌ای

چه می بارد بر سرمان

بارانِ رحمت،بارانِ طغیان

جمعی نگران با اندیشه های پنهان

به بار می نشاند سخنانی در حد بیان

غباری در راه  دارد

حرفها دارد برایمان

شاید پیِ من و تو و ما نیست 

در خیال دارد که 

اینجا نیز کویریست 

منافریدونی 

Rain

The rain is falling —

Mercy or rebellion, I can’t tell,

It falls upon the flower, on the desert thorn as well.

The desert’s heart is scratched by every thistle’s blade,

The rain falls heedless,

Unmoved, unswayed —

Is this mercy or defiance,

What have these weeping clouds bestowed on me?

It cracks the desert’s heart,

The wind sets all its sands a-dance,

How lightly they go with the breeze —

Not a whirlwind’s target,

Just scattered specks of dust at ease…

It moves toward a city,

A dwelling place,

Toward you,

Toward me,

Who bear no landmark, hold no trace.

What rains down on our heads?

The rain of mercy?

Or wrath instead?

A crowd of worried souls,

With thoughts they can’t reveal,

They utter words just at the limit

Of what words can convey.

A haze is on the way,

It carries words for us, they say…

Perhaps it isn’t for you or me or us at all,

Perhaps it only dreams

That here, too, lies an empty desert —

Silent, vast, and bare.

Mona Fereidouny