بقا (۱)

آفت عقل

راوی رنجم

 اما خشممو رنجم 

نگردند آفت عقلم

گر ویرانه گردم بارها 

تکه‌هایم جمع شده یا نشده

 به حرف خواهند آمد بار دیگر

تا آخرین ذره‌ام،اخرین کلمه‌ام

من خواهم نوشت

که از جنس این قمار زندگی نیستم

از جنس این توحش نیستم

Run

Run,

run always run,

all the time till I'm done.

Run, you believe done,

life must run.

run, run my dear son

your life is near to shine

I come from your side

and destroy all dark things you hide

I'd show it how

run, run my sun

melt all cold souls that hide

why I feel the dark..

oh run, run, run.. sun, oh son, run.

run always run dear sun I'm done, run, run run.. 

Mona Feridouny 

می‌نویسم ـ I write ...

 

نقطۀ امن

 

قهر کردم

 روی ویدیو کلیک کنید ـ ویدیو بی‌صداست 

قهر _Fury

تدارک دیده است زمان، نمایش خاطرات را.

نمی‌داند که شیرینیِ این خاطرات،

بهای زخمهایی است که بر روحم مانده.

پس:

قهر کردم با خودم.

به جَهر رفت سایه‌ام.

ناپدید شدم و اکنون،بیگانه‌ام.

در خود می‌ریزم،چون شمع در خود می‌سوزم.

که این زمانِ خط خوردۀ  نوآیین،

افتاد به نام من و نسلِ دل‌چرکین

قهر کردم با خود و به جَهر رفت سایه‌ام

زمین سکوت کرد و شعر

روح‌نواز گشت،چون شلاقِ زمان

بر صورتِ پر از پینۀ این مردِ در ظاهر مهربان.

در این چرخِ زمان که

تدارک دیده است نمایش خاطرات را،

نمی‌داند که شیرینیِ آنها، بهای زخمهایی است بر جا مانده.

زمان: ظهور یک رویاست، این عشق.

از سردی آغوشت،گویاست نبود عشق.

و دلیلش تنها،

نفوذ گمانه‌زنی‌است—

همان که گردن‌زنی به راه افتاده است،

دست به دست چرخیده است،

تا معترض به بن‌بست رسیده است.

Fury

Time has arranged the exhibition of memories.

It does not know that the sweetness of these recollections

Is the price of wounds still raw upon my soul.

And so:

I declared war upon myself.

My shadow fled into starkness.

I vanished,and now, I am a stranger to myself.

I pour into myself,as a candle burns within its own wax.

Because the scrawled-out line of this new-fangled age

Fell upon my name,and my generation, this filthy-hearted lot.

I declared war,and my shadow fled into starkness.

The earth fell silent, and poetry,

Once a solace to the soul,became like time's own lash

Upon the calloused face of this seemingly kind man.

In this wheel of time that

Has arranged the exhibition of memories,

It does not know their sweetness is the price of wounds that remain.

Time is the emergence of a mirage, this love.

The coldness of your embrace speaks of love's absence.

And the reason is nothing but

The seepage of conjecture—

A executioner that has set forth on the road,

Has passed from hand to hand,

Until the protester has reached a dead end.